تبليغاتX
ارنستو، اسطوره‌ی عصيان
 
باید نوشت...
 
من آنم که پا را ز بودن فراتر نهاده ام

                                                          من اکنون نیستم

من اکنون سایه ای در پس خیال

                                                        من اینک مرده ای بر دار

لاشه ای بد بو

                     فتادن را ز خورشید آموختم

                                                          زیبایی را از مرگ

                                                                                    زشتی را از عشق

من آن تیغ بی فرجام به جای بوسه بر گردن

منم آن میله بشکسته از قفل در زندان

آی....!

من اینک مست از تو...تو مست ار من...ما مست از هم...خدا مست از چه؟

مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin
  نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم آبان 1384ساعت 10:28 قبل از ظهر  توسط کوهیار و آرمان   |