باید نوشت... |
وگرنه مساله ای نیست:
پرنده نو پرواز
بر آسمان بلند
سر انجام
پر باز می کند...
پشت آن سبزینه انبوه فلک سای
آتشی مدفون است...
گهواره تکرار را ترک گفتم
در سرزمینی بی پرنده و بی بهار...
باغ بی برگی که میگوید که زیبا نیست؟
داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید!
نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آذر 1384ساعت 0:23 قبل از ظهر توسط کوهیار و آرمان
|
گذری بر این نبشته ها
سرود بی اعتقاد سربازان تو بود
که از فتح قلعه روسپیان
باز می آمدند
باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سیاه پوش
داغ داران زیباترین فرزندان آفتاب و باد
هنوز از سجاده ها
سر بر نگرفته اند!
گذرگاهها
چکاچاک شمشیرها
نوشته های پیشین
نویسندگان
